Category Archives: Εφημερίδα

Χάλκινο άγαλμα ανελκύστηκε μεταξύ Καλύμνου και Κω


Εθνος 19/3/2009


 

Η «ψαριά» μιας μηχανότρατας έφερε στην επιφάνεια ένα αρχαιολογικό εύρημα που βρισκόταν εδώ και εκατοντάδες χρόνια, σε βάθος περίπου 70 μέτρων, στο Αιγαίο.
Πρόκειται για τμήμα μεγάλου αγάλματος και συγκεκριμένα για χάλκινο κορμό με άνω άκρα θωρακοφόρου άνδρα, ύψους περίπου 1,60 μ., το οποίο «ψάρεψε» χτες τα ξημερώματα η μηχανότρατα «Καπετάν Θέμελης» και το παρέδωσε στο Λιμεναρχείο Καλύμνου. 

Η περίφημη «Κόρη της Καλύμνου» είναι ένα εντυπωσιακό άγαλμα, που είχαν «ψαρέψει» το 1995 δύο Καλύμνιοι ψαράδες και το είχαν παραδώσει στις αρχές συνεχίζοντας μια σπουδαία παράδοση, που είχαν αρχίσει το 1900 Συμιακοί σφουγγαράδες ανασύροντας από αρχαίο ναυάγιο ανοιχτά των Αντικυθήρων πολλούς θησαυρούς, οι οποίοι βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι λιμενικοί ενημέρωσαν την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, απ όπου δόθηκαν οδηγίες για τη φύλαξή του, ενώ σήμερα μεταβαίνει στο νησί συνεργείο συντήρησης και αύριο η προϊσταμένη της Εφορείας, κ. Σίμοση, για να μεταφερθεί το εύρημα στην Αθήνα.

 


«Είναι βαρύ πράγμα, έχει όστρακα επάνω του, αλλά γενικά είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Ζυγίζει πάνω από 100 κιλά και μοιάζει να είναι μέρος αγάλματος ενός άνδρα που φοράει κάτι σαν χλαμύδα. Το ένα χέρι είναι στην ανάταση, σαν να δείχνει κάτι, ενώ το άλλο χέρι είναι στη μέση του», λέει στο «Εθνος» ο ιδιοκτήτης της μηχανότρατας Μιχάλης Κουφάκης. 

Ο έμπειρος Καλύμνιος ναυτικός, μαζί με τον κυβερνήτη του σκάφους Θεολόγο Μούγκρο και άλλους τέσσερις Αιγύπτιους αλιεργάτες τους ξεκίνησαν, προχτές, όπως κάθε βράδυ, για ψάρεμα.

Η 25μετρη μηχανότρατα έπλεε, με μικρή ταχύτητα, ανάμεσα στην Κάλυμνο και στην Κω, κοντά στη νησίδα Νερά, έχοντας ρίξει τον σάκο της.

«Περίπου στις 4.30 τραβήξαμε επάνω και είδαμε ότι υπήρχε κάποιο αντικείμενο. Στην αρχή νομίσαμε ότι ήταν βαρέλι. Ανοίξαμε και είδαμε ότι ήταν ένα άγαλμα. Πρέπει να ήταν σε βάθος 35-40 οργιές. Ειδοποίησα αμέσως τον γιο μου, Θέμελη, και ξεκινήσαμε να γυρίσουμε στην Κάλυμνο. Ο γιος μου ειδοποίησε το λιμεναρχείο και γύρω στις 5 φτάσαμε στο λιμάνι», μας λέει ο καπετάν Μιχάλης.

Το βαρύ άγαλμα κατέβηκε από τη μηχανότρατα «με ένα παλάγκο του σκάφους και φορτώθηκε σε ένα αυτοκίνητο. Οταν έφτασε στο λιμεναρχείο βοήθησαν 6-7 άνθρωποι να το ξεφορτώσουν», μας είπε ο 70χρονος ναυτικός.

Οι άνδρες του Λιμεναρχείου Καλύμνου ενημέρωσαν την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, απ όπου δόθηκαν οδηγίες για τη φύλαξη. Οπως έλεγαν ειδικοί, η συντήρηση αγαλμάτων, που βρέθηκαν στη θάλασσα, είναι μακρόχρονη προκειμένου να αφαλατωθεί και να απομακρυνθούν οι θαλάσσιοι οργανισμοί .

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μία άλλη περίπτωση ενός σπάνιου χάλκινου αγάλματος, που είχε βρεθεί το 1995 πάλι από ψαράδες και ονομάστηκε «Η κόρη της Καλύμνου», χρειάστηκε περισσότερο από μία πενταετία για να συντηρηθεί πλήρως.

 


Θα το βρείται εδω…..

 

 

Advertisements

Ολοκληρώνεται η αποκατάσταση…

Δέκα χρόνια μετά τις πλημμύρες, το Αρχείο του Κόμματος, όχι μόνο δεν καταστράφηκε, αλλά έχει ήδη αποκατασταθεί, με τις πλέον σύγχρονες τεχνολογικές επεξεργασίες, το 75% του συνόλου του…
Δέκα χρόνια μετά. Τα λόγια περιττεύουν…
Ενα από τα μεγαλύτερα «χτυπήματα» της πλημμύρας, στις 21 Οκτώβρη 1994, στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό, ήταν ο κίνδυνος που διέτρεξε το Αρχείο του Κόμματος. Τόνοι λάσπης και νερού, σκέπασαν τα χιλιάδες ντοκουμέντα και τα βιβλία της τεράστιας βιβλιοθήκης. Ο κίνδυνος της καταστροφής, ενός αρχείου σχεδόν 80 χρόνων – εκείνη την περίοδο – που φυλάχτηκε όλα τα χρόνια ως «κόρη οφθαλμού», ήταν πιο ορατός από κάθε άλλη φορά. Αμέσως σήμανε συναγερμός. Ο «Ριζοσπάστης», γράφει, λίγες μέρες μετά την πλημμύρα, στις 3 Νοέμβρη: «Πρώτιστη, κατεπείγουσα ανάγκη, η άμεση εθελοντική δουλιά μελών και φίλων του ΚΚΕ για τη διάσωση του Αρχείου».

 

Ο «Ρ», μίλησε, δέκα χρόνια μετά, με τον Παναγιώτη Μαυραντώνη, υπεύθυνο Συντήρησης και Αποκατάστασης του Αρχείου του ΚΚΕ, για τα προβλήματα που αντιμετώπισε το Αρχείο τότε, τη σημερινή κατάσταση, καθώς και τα σχέδια που υπάρχουν για το «αύριο».

Η πρώτη «μάχη» που έπρεπε να δοθεί, την επομένη της πλημμύρας, ήταν να διαφύγει το χαρτί από τον κίνδυνο της μούχλας: «Το σημαντικότερο ήταν να στεγνώσει το υλικό, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα», μας λέει ο Π. Μαυραντώνης. Ο λόγος; «Το χαρτί είχε βραχεί αρκετά και άρχισε να αναπτύσσεται μούχλα, που αν δεν προλαβαίναμε, θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του».

 

Το Αρχείο του ΚΚΕ, μέσα στη λάσπη…

Μας περιγράφει εκείνες τις δύσκολες μέρες, όταν όλο το κτίριο της ΚΕ είχε γίνει ένα απέραντο εργαστήριο «το οποίο στέγνωνε, καθάριζε και τοποθετούσε το χαρτί στους φακέλους». Και πράγματι, οι σύντροφοι τα καταφέρανε! «Αν δεν ήταν κομμουνιστές, δε θα τα καταφέρνανε», μας λέει. «Από όλη την Ελλάδα έρχονταν και βοηθούσαν. Εβλεπες, για παράδειγμα, ένα σύντροφο ηλικιωμένο, με πόση προσοχή, προσπαθούσε να καθαρίσει το χαρτί, για να μην το σκίσει, για να σωθεί». Την ίδια όμως προσοχή, επιδείκνυαν και οι νεολαίοι σύντροφοι και φίλοι που ενίσχυσαν αυτή τη σημαντική προσπάθεια.

Υπολογίζεται ότι σε όλη αυτή τη δουλιά, μέχρι να στεγνώσει και να καθαριστεί το υλικό, πέρασαν πάνω από 25.000 σύντροφοι και φίλοι του ΚΚΕ. «Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική», εξηγεί ο Π. Μαυραντώνης. Οπως μας εξηγεί, εξίσου σημαντική ήταν και η ανταπόκριση από φορείς και ιδρύματα, όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, η Βιβλιοθήκη της Βουλής, το ΤΕΙ Αθηνών και άλλα. Από τις πιο σημαντικές ήταν η συμβολή του Γιάννη Καλοπίση, που δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, για τον καθαρισμό του υλικού από τους μύκητες, αφού χωρίς αυτή τη δύσκολη αλλά άκρως απαραίτητη διαδικασία, δε θα μπορούσε να συνεχιστεί η αποκατάσταση.

Σήμερα, όμως, τι γίνεται; Ο σ. Π. Μαυραντώνης μας εξηγεί πως αφού πέρασαν όλα τα χαρτιά από ειδικούς κλιβάνους και απολυμάνθηκαν, στη συνέχεια καθαρίζονται προσεκτικά «για να μην υπάρχει το παραμικρό κομματάκι λάσπης πάνω τους». Το χαρτί, αφού καθαριστεί, περνάει από τη διαδικασία της ουσιαστικής συντήρησης, που είναι η ειδική χημική επεξεργασία του χαρτιού και από εκεί πάει στη διαδικασία της αισθητικής αποκατάστασης. Για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχουν φθαρμένα χαρτιά με σκισίματα ή τρυπούλες. «Σε όλα αυτά επεμβαίνουμε και τελειοποιούμε το υπόστρωμα του χαρτιού», σημειώνει. Τέλος, μετά και αυτή την αποκατάσταση – και αφού έχει προηγηθεί η καταγραφή του σε φακέλους για την πρώτη αρχειοθέτησή του – το υλικό περνάει στις συνθήκες συντήρησης. Δηλαδή, τα χαρτιά, μπαίνουν σε κουτιά αρχειοθέτησης και τοποθετούνται στο «ψυγείο», που υπάρχουν σταθερές συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας. Δηλαδή 55% για υγρασία και θερμοκρασία στους 17 βαθμούς, όσο προβλέπεται από τη βιβλιογραφία. Χωρίς τις συνθήκες συντήρησης, το χαρτί είναι επίφοβο να ξαναποκτήσει προβλήματα…

«Να σημειώσουμε, πως υπάρχει και ένα κόστος για τη συντήρηση και αποκατάσταση του Αρχείου του Κόμματος», συνεχίζει ο Π. Μαυραντώνης. «Κόστος που το Κόμμα το αντιμετωπίζει μόνο του. Βέβαια, το πρώτο διάστημα της πλημμύρας δόθηκε μεγάλη οικονομική βοήθεια και πάλι από μέλη, φίλους και οπαδούς του ΚΚΕ, που πρόσφεραν από το υστέρημά τους ό,τι μπορούσαν».

Οπως μας εξηγεί ο Π. Μαυραντώνης, σήμερα, η συντήρηση και αποκατάσταση του Αρχείου βρίσκεται στο 75% του συνόλου του. «Ευελπιστούμε ότι μέσα σε 3 μέχρι 5 χρόνια θα έχουμε ολοκληρώσει, σύμφωνα με το υπάρχον υλικό, τις εργασίες». Οσον αφορά το μέλλον; «Αφού τελειώσουμε με όλη τη διαδικασία συντήρησης και αποκατάστασής του, όλο το Αρχείο περνάει σε CD-ROM. Ετσι, η οποιαδήποτε χρήση από τον ιστορικό μελετητή, δε θα βλάψει το πρωτότυπο που έχει μεγάλη ιστορική αξία, αλλά θα γίνει μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας. Ηδη, άλλωστε, ένα μεγάλο κομμάτι έχει περάσει σε ηλεκτρονική μορφή».

Το άρθρο θα το βρειτε εδώ…

 

Λέιζερ στην Ακρόπολη!

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2001 εφημερίδα Τα ΝΕΑ»

Η δυτική ζωφόρος του Παρθενώνα μπορεί να μη βρίσκεται στο βρετανικό Μουσείο, όπως τα υπόλοιπα τμήματα της ανάγλυφης διακόσμησης του διάσημου μνημείου, οι επισκέπτες όμως του Ιερού Βράχου δεν μπορούν να τη θαυμάσουν. Αιτία; Η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται καθώς «υποφέρει» πολύ από τη μόλυνση και τις καιρικές συνθήκες. Εδώ και 25 χρόνια αρχαιολόγοι και συντηρητές δεν έχουν βρει ποια είναι η πλέον κατάλληλη μέθοδος για να συντηρήσουν το ιωνικό κομψοτέχνημα που κοσμούσε τον Παρθενώνα, με αποτέλεσμα να μην εκτίθεται στο Μουσείο Ακροπόλεως.

Μια καινοτόμος μέθοδος, που συντελεί στον καθαρισμό των μαρμάρων μέσω δύο ειδών ακτινοβολίας από λέιζερ, φαίνεται πως θα δώσει όχι μόνον τη λύση στο πρόβλημα που ταλαιπωρεί τους ειδικούς, αλλά θα επιτρέψει και την έκθεση της ζωφόρου ενώπιον των χιλιάδων επισκεπτών του Μουσείου Ακροπόλεως.

Η νέα μέθοδος συνδυάζει τη χρήση της υπεριώδους και της υπέρυθρης ακτινοβολίας, γεγονός που επιτρέπει ομοιόμορφο και ελεγχόμενο καθαρισμό των γλυπτών και εφαρμόζεται εδώ και τρεις μήνες, δοκιμαστικά, στην Ακρόπολη από το Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας. Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε γωνιακές συμπληρώσεις (σύγχρονα μάρμαρα), σε άμορφα γλυπτά, σε αρχιτεκτονικά μέλη του Ερεχθείου και του Παρθενώνα και τώρα σε ορισμένα σημεία της δυτικής ζωφόρου, ενώ την περασμένη άνοιξη η μέθοδος εφαρμόστηκε επιτυχώς και σε άγαλμα του Ερμή από την αρχαία Μεσσήνη.

«Η μέθοδος των λέιζερ υπερέχει σε σχέση με άλλες μεθόδους συντήρησης σε τρία κυρίως σημεία», επισήμανε ο διευθυντής του Ινστιτούτου, καθηγητής Κώστας Φωτάκης, κατά τη χθεσινή παρουσίαση της εφαρμογής της μεθόδου στη συνεδρίαση της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως. «Πρώτον το μηχάνημα των ακτινών λέιζερ μπορεί να μεταφερθεί στον χώρο που βρίσκεται το μνημείο. Δεύτερον δεν χρειάζεται να γίνει δειγματοληψία για την εφαρμογή της μεθόδου και τρίτον δεν πρόκειται για μία καταστροφική διαδικασία. Παράλληλα είναι ασφαλής καθώς μέσω μιας πολυφασματικής κάμερας μπορούμε να ελέγχουμε τη διαδικασία, γεγονός που βοηθά να μη γίνονται λάθη».

Μέχρι σήμερα οι ακτίνες λέιζερ έχουν χρησιμοποιηθεί στη συντήρηση έργων τέχνης με ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσματα (έχουν ήδη εφαρμοστεί από το 1990 για την συντήρηση πινάκων της Εθνικής Πινακοθήκης και του Μουσείου Μπενάκη), αλλά οι προσπάθειες εφαρμογής τους στον καθαρισμό μαρμάρινων γλυπτών δεν ήταν επιτυχείς, καθώς οι μεν υπέρυθρες ακτίνες καθάριζαν επιλεκτικά ορισμένα μόνον σημεία του πετρώματος, δίνοντάς τους… ένα κιτρινωπό χρώμα, οι δε υπεριώδεις κηλίδωναν το μάρμαρο, δίνοντάς του μια γκριζωπή απόχρωση.

Μαζί με την μη αναστρέψιμη μέθοδο των ακτινών λέιζερ για τη συντήρηση των γλυπτών θα χρησιμοποιηθούν και άλλες τρεις μέθοδοι  της μικροψηγματοβολής («ψεκασμός» με μαρμαρόσκονη), των ροφητικών παστών (με χημικά επιθέματα) και της «αντιστροφής» του γύψου  οι οποίες είναι παλαιότερες, αλλά έχουν κριθεί από τους ειδικούς ανάμεσα από σαράντα ως οι πλέον κατάλληλες για να εφαρμοσθούν μαζί με εκείνη των ακτινών λέιζερ, καθώς συχνά δεν είναι αρκετή η εφαρμογή μίας μόνον μεθόδου για τον καθαρισμό.

«Σκοπός μας είναι να αφαιρέσουμε τη μαύρη κρούστα που καλύπτει σήμερα τα γλυπτά της δυτικής ζωφόρου κυρίως με τη βοήθεια των ακτινών λέιζερ και των άλλων μεθόδων επικουρικά, ώστε να μην έχουμε ένα «ριγέ» αποτέλεσμα», εξήγησε η Ε. Παπακωνσταντίνου, προϊσταμένη του τομέα συντήρησης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως. «Θα επιδιώξουμε να πετύχουμε έναν συντηρητικό καθαρισμό των γλυπτών, αφαιρώντας την επιφανειακή κρούστα, ώστε να μην ενοχλείται αισθητικά ο επισκέπτης».

Αν και, όπως επισημάνθηκε, «η μέθοδος των ακτινών λέιζερ επιδέχεται βελτιώσεις», επιτέλους οι ειδικοί αποφάσισαν να «αγγίξουν» τα γλυπτά του Παρθενώνα  κάτι που δεν είχε επιχειρηθεί έως τώρα…

Θα το βρείται εδώ:

http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20010629&nid=4185455

Το μαύρο έκρυβε «θησαυρό»

«Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2006 εφημαρίδα Τα ΝΕΑ»
ΒΙΚΥ ΧΑΡΙΣΟΠΟΥΛΟΥ
Το «Μαύρο παραλληλόγραμμο» του μεγάλου της ρωσικής πρωτοπορίας Καζιμίρ Μάλεβιτς, που θεωρήθηκε ότι έφτασε στα όρια της ανεικονικότητας, από τη Συλλογή Κωστάκη (εδώ, μαζί με αυτοπροσω-πογραφία του και πορτρέτο της γυναίκας του) κρύβει τα έντονα χρώματα ενός άλλου έργου – κάτω το προσχέδιο από το Μουσείο Στέντελικ του Άμστερνταμ

Μια ακτινογραφία ενός απόλυτα ανεικονικού και αφαιρετικού μαύρου πίνακα στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης ανατρέπει διεθνή εικαστικά δεδομένα! Και οδηγεί σε αναχρονολόγηση των έργων του Καζιμίρ Μάλεβιτς, κορυφαίου ζωγράφου της ρωσικής εικαστικής πρωτοπορίας, αλλά και στο συμπέρασμα ότι η Συλλογή Κωστάκη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη κατέχει το πρώτο και παλαιότερο (διεθνώς) σουπρεματιστικό έργο του.

Η ακτινογραφία, με υπέρυθρη και υπεριώδη ακτινοβολία, του περίφημου «Μαύρου παραλληλόγραμμου» του Μάλεβιτς (λάδι σε καμβά 17Χ 24 εκ., αχρονολόγητο, Συλλογή Κωστάκη, ΚΜΣΤ), που θεωρείται ότι κατάργησε την εικόνα χάριν της ουσίας της τέχνης, έδωσε ενδείξεις κι άλλων χρωμάτων πίσω από το μαύρο, δίνοντας και σαφή στοιχεία για την ύπαρξη άλλου πίνακα κάτω από το «Παραλληλόγραμμο».

Ο κρυμμένος πίνακας εικονίζει ένα άλογο και γράμματα από λέξεις. Ύστερα από έρευνα βρέθηκε προσχέδιό του στη Συλλογή Καρτζίεφ, στο Μουσείο Στέντελικ του Άμστερνταμ. Το προσχέδιο (μολύβι σε χαρτί 7,5 Χ 6,5 εκ.), έργο της αλογιστικής περιόδου του Μάλεβιτς (1913-14), εικονίζει ένα άλογο, ένα πιρούνι στη θέση του αναβάτη, ένα βέλος που σημαδεύει τη λέξη «Μπερλίν» και λέξεις όπως «Zabluzhdenie» («σφάλμα») και «zuby» («δόντια»). Κάτω από τη σύνθεση υπάρχει η επιγραφή «Voina» («πόλεμος») 1914 – προφανώς αναφορά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με φασματοσκόπηση προσδιορίστηκαν οι χρωστικές που χρησιμοποίησε ο ζωγράφος τόσο στο «μαύρο» όσο και στο υποκείμενο έργο. Το άλογο ήταν κόκκινο, το φόντο κίτρινο, τα γράμματα μοβ.

Ο Μάλεβιτς χρησιμοποιούσε συχνά ζωγραφισμένους καμβάδες για νέα έργα, όπως έχει επιβεβαιωθεί από ακτινογραφίες (Μουσείο Στέντελικ, Γκαλερί Τρετιακόφ, Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, Μουσείο ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης κ.ά.). Το «Μαύρο τετράγωνο», λ.χ., της Γκαλερί Τρετιακόφ, έχει ζωγραφιστεί πάνω σε άλλο έργο του 1915.

«Εκείνο που κάνει το «Μαύρο παραλληλόγραμμο» ξεχωριστό είναι ότι κάτω από τη σουπρεματιστική σύνθεση υπάρχει ένα αλογιστικό έργο του 1914. Επιπλέον σύμφωνα με μετρήσεις δεν φαίνεται να υπάρχει στρώμα σκόνης ή σημαντικός διαχωρισμός μεταξύ των δύο έργων – ένδειξη για τη σχεδόν ταυτόσημη χρονικά δημιουργία τους. Επομένως είναι πιθανό το «Μαύρο παραλληλόγραμμο» της Συλλογής Κωστάκη να είναι το πρώτο ή ένα από τα πρώτα σουπρεματιστικά έργα του Μάλεβιτς» εξήγησε στα «ΝΕΑ» η συντηρήτρια έργων τέχνης, ερευνήτρια – συνεργάτιδα της Tate Gallery του Λονδίνου δρ. Μαρία Κόκορη, που ανέλαβε τη συντήρηση αλλά και την εξαγωγή (σε συνεργασία με την ιστορικό της τέχνης και καλλιτεχνική διευθύντρια του ΚΜΣΤ Μαρία Τσαντσάνογλου) συμπερασμάτων που θα ανακοινωθούν σε διεθνή συνέδρια.

Οι ερευνήτριες τονίζουν πως το «Μαύρο παραλληλόγραμμο» αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μελέτης έργων τέχνης κατά την οποία «η ανάλυση υλικών και τεχνικών συνδυάζεται με την ιστορική έρευνα, σαν κομμάτια του ίδιου παζλ, εξερευνώντας τη σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης».

 

«Σημαντική ανακάλυψη»

«Η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική, αφενός γιατί αποδεικνύει ότι το Μουσείο κατέχει ένα από τα πρώτα σουπρεματιστικά έργα του μεγάλου καλλιτέχνη, πιθανότατα παλαιότερο του πρώτου «Μαύρου τετραγώνου» του 1915, και αφετέρου διότι μας οδηγεί σε ασφαλή αναχρονολόγηση των πρώτων σουπρεματιστικών έργων, όχι το 1915 αλλά το 1914» υποστηρίζει η διευθύντρια του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Μαρία Τσαντσάνογλου. «Δεν μπορούμε πάντως να βγάλουμε ακόμη ασφαλή συμπεράσματα που να αποδεικνύουν εάν αυτό το έκανε για λόγους ιδεολογικούς ή για λόγους οικονομίας».

Θα το βρειται εδω:

http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20061004&nid=4474583

 

Η τέχνη της συντήρησης, Μπράντι

«Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2001 εφημερίδα Τα ΝΕΑ»
Πριν από τον Τσεζάρε Μπράντι, η συντήρηση έργων τέχνης (έργων ζωγραφικής, γλυπτικής, αρχαίων αντικειμένων αλλά και μνημείων) ήταν μια τεχνική δραστηριότητα. Σήμερα και χάρις σε αυτόν, είναι, όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο Ιταλός καθηγητής Τζιουζέπε Μπαζίλε, «πολιτιστική δραστηριότητα πρωταρχικής σημασίας».

Το βιβλίο «Θεωρία της συντήρησης», που αποτελεί απάνθισμα της εικοσαετούς διδασκαλίας του Μπράντι στο φημισμένο Instituto Centrale del Restauro της Ρώμης, το οποίο ο ίδιος ίδρυσε, κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά (εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα») σε μετάφραση και επιμέλεια της Ήβης Γαβριηλίδη, συντηρήτριας, που εργάστηκε επί είκοσι χρόνια στην Ιταλία.

«Η έγκληση του Μπράντι για το υψηλό κοινωνικό καθήκον («κατηγορική προσταγή» την ονομάζει αναφερόμενος στον Kant) του σεβασμού και της προστασίας των έργων τέχνης στην ακεραιότητα της μορφής και της ύλης τους, αντιπροσωπεύει ένα βασικό προπύργιο εναντίον του σοβαροτάτου κινδύνου να δούμε όλη μας την ιστορία να μετατρέπεται σε χάρτινο σκηνικό», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τζιουζέπε Μπαζίλε, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης.

Ο οποίος, μαζί με τον Νίκο Ζία, καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τέως διευθυντή Συντήρησης Αρχαιοτήτων, τη Μαρία Ανταλόρο, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Tuscia και τη συντηρήτρια Ήβη Γαβριηλίδη θα παρουσιάσουν  με τη φροντίδα του Ιταλικού Ινστιτούτου της Αθήνας και των «Ελληνικών Γραμμάτων»  τη Δευτέρα, στις 8 μ.μ., στο Αμφιθέατρο του υπουργείου Πολιτισμού (Μπουμπουλίνας 20) τη «Θεωρία της Συντήρησης» του Τσεζάρε Μπράντι.

«Για την Ελλάδα, η ίδρυση από τον Μπράντι του Instituto Centrale del Restauro και η διδασκαλία του σε αυτό υπήρξε καταλυτική», λέει ο κ. Ζίας που προλογίζει την έκδοση. «Οι Έλληνες πτυχιούχοι, κυρίως της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, που φοιτούν από το τέλος της δεκαετίας του ’50 στο Ινστιτούτο, διδάσκονται επιστημονικές και τεχνικές μεθόδους συντήρησης αλλά και αποκτούν θεωρητικές, αισθητικές ακόμη και ηθικές αρχές για τη συντήρηση».

Στο βιβλίο γίνεται λόγος, μεταξύ άλλων, για τον ακριβή ρόλο της ύλης στο έργο τέχνης, την αποκατάσταση ή όχι της λεγόμενης «δυνητικής ενότητας» του έργου, το ζήτημα του ποιος είναι ο χρόνος που πρέπει να ενδιαφέρει τον συντηρητή (π.χ. η εποχή του, η εποχή δημιουργίας του έργου ή ένα διαχρονικό παρόν όπως εννοείται από την κάθε φορά ξεχωριστή πρόσληψή του από τον καθένα μας), το ζήτημα της ιστορικότητας αλλά και της αισθητικής κατά τη φάση της αποκατάστασης ενός έργου.

Θα το βρείται εδώ:

http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20010615&nid=4183344

 

Αρέσει σε %d bloggers: